Hoe het begon
Ik neem jullie even mee terug naar November 2009 toen ik, samen met Sezan Keers, op een regenachtige avond buiten in de regen met een sigaretje op het idee kwam van Whoopaa. Wat we beiden op dat moment nog niet wisten is dat dit het begin zou zijn van een fantastisch avontuur.
Alles wat er daarna is gebeurd is af en toe nog steeds onwerkelijk. We wisten na keihard werken een investering op te halen van €500.000, kregen de kans om mensen in ons team op te nemen en begonnen met de ontwikkeling van ons internet-idee.
De lancering
In Februari 2011 lanceerden we Whoopaa in het Pakhuis de Zwijger te Amsterdam, samen met zo’n 100 mensen waarvan wij graag wilden dat ze erbij zouden zijn. Van bloggers tot journalisten en van vrienden tot familie, één van de mooiste dagen van mijn nog prille leven.
Wat er toen gebeurde is nog steeds iets bijzonders, een ware media-hype brak los. Van RTL, Telegraaf, Nu.nl tot Radio 1, DWDD die ons in de uitzending wilden hebben (mag ik nu inmiddels wel zeggen) en talloze online blogs die over ons schreven. Het was begonnen…
De maanden na de media-hype
De maanden die daarop volgden stonden in het teken van het binnenhalen van zoveel mogelijk gebruikers om vervolgens het platform samen met hun verder te ontwikkelen en te verbeteren. Het design ging op de schop, nieuwe features werden in razendsnel tempo ontwikkeld en we hadden wekelijks onze hele agenda volstaan met afspraken met leuke bedrijven en inspirerende personen. Inmiddels is Whoopaa uitgegroeid tot een volwassen bedrijf, werken er dagelijks meerdere mensen aan Whoopaa en liggen er nieuwe plannen klaar om door te groeien.
Toekomst
In elk bedrijf zijn verschillende ideeën over de toekomst en de invulling ervan, zo ook bij Whoopaa. Dat is goed, het houdt je scherp en zo kom je altijd tot een weloverwogen en gezamenlijke beslissing. Helaas zijn er ook momenten waarop je er soms misschien niet meer met zijn allen uitkomt omdat de strategieën en ideeën te verschillend zijn.
Dat laatste is nu jammer genoeg ook het geval geweest. Daarom heb ik vorige week na lang wikken en wegen aangegeven per direct te vertrekken uit de directie van Whoopaa. Ik kon mij niet voor de volle 100% committeren aan de gekozen richting en het verschil in visie was naar mijn idee te groot. Het is één van de lastigste keuzes geweest die ik heb moeten nemen op zakelijk vlak en het voelt dan ook dubbel om mijn ‘kindje’ te verlaten.
Dat neemt niet weg dat ik de afgelopen twee jaar ontzettend veel heb geleerd, samen heb mogen werken met een fantastische club mensen en mezelf een stuk beter heb leren kennen. Ik kan niet iedereen waarmee ik heb samengewerkt de afgelopen twee jaar persoonlijk bedanken. Er is echter één persoon waarbij ik dat wel ga doen:
Zonder mijn inmiddels goede vriend Sezan Keers had ik dit avontuur nooit volgehouden. Soms lopen dingen anders dan je had verwacht, maar onze vriendschap is mij veel meer waard. Als je twee jaar lang zoveel met iemand optrekt is dat bijzonder en af en toe zwaar. Je deelt (bijna) je hele leven met elkaar en gelukkig is dat altijd goed gegaan omdat we elkaar perfect aanvulden. Ik heb dan ook geen enkele twijfel dat hij, samen met de rest van het team, het bedrijf naar nieuwe hoogtes weet te brengen. Ik vertrek dan ook met een lach want het was een ervaring waarvan ik geen minuut had willen missen…
Wat nu?
De komende tijd zal ik me onder andere gaan richten op mijn studie. Ik heb er de afgelopen 1,5 jaar geen tijd meer ingestoken en alleen het schrijven van mijn scriptie staat het behalen van mijn HBO-diploma nog in de weg.
Daarnaast sta ik open voor nieuwe uitdagingen en ben ik inmiddels in gesprek met diverse partijen. Aangezien ik geen overhaaste beslissingen wil nemen hou ik mijn oren en ogen open voor nieuwe kansen, dus als je nog iets weet dan hou ik me aanbevolen ;)
Bedankt voor het lezen en ik zal iedereen op de hoogte houden. Mocht je me willen bereiken dan kun je dat vanaf nu het beste doen via onderstaande gegevens:
Mail: basprass [at] me [dot] com
Mob: +316 242 714 98
“Live with no excuses and love with no regrets!”
Cheers,
Bas Prass
Verveling is fantastisch. Klinkt gek, maar laat me je helpen. Even een dagje zonder stress, meetings en telefoontjes. Ik heb besloten dit vaker te gaan doen, bewust dus. En dan heb ik het niet over weekenden. Gewoon een doordeweekse dag, een woensdag zoals vandaag bijvoorbeeld.
Het geeft ruimte voor bezinning, tijd om te evalueren en om even stil te staan bij waar je allemaal mee bezig bent. Doe ik nog wel wat ik leuk vind? Ben ik nog op de juiste manier bezig, waar ga ik naar toe en wanneer wil ik dit bereikt hebben?
Daarnaast is het heerlijk om je hoofd leeg te maken en zo jezelf de ruimte te geven om nieuwe ideeën te laten opborrelen. Als we elke dag maar doordraven hebben we geen tijd om nieuwe dingen te bedenken, om even boven het geheel te gaan staan om vervolgens van boven af op het hele proces neer te kunnen kijken.
Verveling is daarom fantastisch. Het WWW op te gaan om artikelen te lezen of juist het internet af te gaan en een heerlijk boek open te slaan. Een dagje de fiets te pakken om door onze hoofdstad te rijden, een wandeling in het vondelpark of een goed bakkie pleur bij de CC en gewoon mensen kijken.
Zelden laat ik verveling toe, er is namelijk altijd wel een mail die om een reactie vraagt of een plan wat uitgewerkt dient te worden. Maar als ‘moeten’ niet meer hoeft en vervelen mag, dan komen we pas echt weer in onze kracht en neemt de creativiteit de overhand.
Sinds een aantal jaar ben ik actief op een aantal sociale netwerken, en vooral op Facebook, Twitter en Whoopaa. En met mij mijn hele generatie.
De voortdurende stroom aan inkomende content, updates, foto’s, video’s en artikelen, zijn gigantisch en nauwelijks te volgen. Ik ben bang dat ik dan ook verslaafd ben aan het bijhouden van timelines en streams. Even een stukje theorie:
Verslaving is een toestand waarin een persoon fysiek en/of mentaal van een gewoonte of stof afhankelijk is, zodanig dat hij/zij deze gewoonte of stof niet, of heel moeilijk los kan laten. Het gedrag van de persoon is voornamelijk gericht op het verkrijgen en innemen van het middel, of het handelen naar de gewoonte, ten koste van de meeste andere activiteiten. Als het lichaam deze stof of gewoonte dan moet loslaten kunnen er ernstige ontwenningsverschijnselen optreden bij deze persoon. (Wikipedia)
Daar komt nog mail en Whatsapp bij en dan loopt het helemaal in het honderd: Sociale chaos en een overload van informatie. Zodra ik mijn wekker s’ochtends heb uitgezet check ik alles op mijn iPhone om toch even ‘snel’ op de hoogte te zijn van alle ontwikkelingen en het nieuws in het algemeen.
Het is wachten op een App / Tool waarbij je, doormiddel van je persoonlijke voorkeur(en), je informatie kunt filteren en onderscheid kunt maken aan de hand van relevantie…
“Don’t ignore the young. They may not have your experience, but you don’t have their ideas. Imagine what you could do if you worked together.” — Simon Sinek
[video]
Vanavond was ik sinds een lange tijd weer eens op mijn oude middelbare school in Amsterdam, dat voelde goed. Het was fantastisch om te merken dat er nog steeds dezelfde vertrouwelijke sfeer hangt en dat de mensen die daar les geven het doen met passie en liefde. Het is de plek waar ik voor het eerst heb geleerd dat ik verantwoordelijk ben voor mijn eigen keuzes, dat ik zelf kan bepalen welke kant ik op wil in het leven en de plek waar ik leren leuk begon te vinden. Ik was niet bepaald een modelleering.
Ik weet nog goed dat ik na het afmaken van mijn HAVO geen idee had welke kant ik op wilde, naar welke open dag ik moest om me te verdiepen in opleidingen en als iemand mij vroeg wat ik wilde gaan doen kon ik altijd alleen opsommen wat ik vooral niet wilde.
Zo sprak ik vanavond met veel leerlingen die bijna toe zijn aan de volgende stap. Een stap waarvan de meeste leerlingen geen idee hebben welke kant ze op moeten.
Studenten en leerlingen kunnen vaak altijd meteen uitleggen wat ze vooral niet leuk vinden en wat ze zichzelf nooit zouden zien doen. Dit komt omdat het onderwijssysteem ook zo in elkaar zit, dat het zich vooral focust op de dingen de leerlingen niet goed kunnen. Hier wordt je dan ook vervolgens met cijfers keihard op afgerekend.
Waarom zouden we ons niet focussen op de sterke punten van leerlingen? Waarom halen we niet het beste in ze naar boven en maken we ze nog beter in datgene wat ze leuk vinden? Laten we zoeken naar de passie van de leerling en hem/haar daar volledig in ondersteunen. Het grappige is dat dit min of meer vanzelf zal gaan, daar waar de passie zit, daar zit de grote winst. Totdat moment blijft het de paradox in het onderwijs…
“Begin each day as if it were on purpose.” — Hitch