Het diploma is niet heilig meer, ondernemerschap wél
De startups schieten inmiddels als paddestoelen de grond uit in eigen land. Waar dit in Amerika al een aantal jaar geleden is begonnen beginnen we nu ook in Nederland te maken te krijgen met een ware startup-gekte.
Initiatieven zoals Rockstart, StartupWeekend & The Founder Institute zijn al volop bezig met hun programma’s en faciliteren als langere tijd de mogelijkheid voor jongeren om zich te onderscheiden. Nu beginnen ook partijen als De Wereld Draait Door aandacht te geven aan de nieuwe miljoenenbedrijven van de toekomst en dus maakt ook het grotere publiek kennis met de startups uit eigen land.
Is het toeval dat veel jongeren nu kansen zien? Nee, en dit is nog maar het begin. Een grote oorzaak zit naar mijn idee in de huidige vorm van educatie in ons kikkerlandje.
Opleidingen slaan de plank mis
Het lijkt inmiddels wel het nieuwe trucje om studenten te trekken: roepen dat je iets met ‘ondernemen’ doet. Dat je de vrijheid krijgt om je eigen ideeën te ontplooien en dat er ruimte is om tijdens je opleiding een eigen bedrijf op te bouwen. Bij veel opleidingen, helaas, nog steeds een utopie.
Het onderwijs zou structureel op de schop moeten om de aansluiting weer te vinden bij de jongeren van deze tijd. Een grote digitaliseringsslag om te beginnen om zo de kloof tussen leraren en studenten kleiner te maken en tegelijkertijd beiden kennis te laten maken met de nieuwe mogelijkheden door de komst van digitaal.
Aan de andere kant zal er inhoudelijk wat moeten veranderen. De gegeven vakken en het lesmateriaal is vaak niet uitdagend genoeg, te gekaderd en laat weinig ruimte over voor innovatie. Veel projecten worden al jarenlang gedaan voor dezelfde opdrachtgevers en daarnaast zijn negen van de tien ‘nep’ waardoor de studenten het gevoel hebben te werken voor fictie.
Een gemiste kans. Veel bedrijven staan te springen om groepen studenten die kijken naar uitdagingen binnen de organisatie. Van Marketing & Sales tot aan Financiën en HRM, allemaal vraagstukken die vanuit een andere invalshoek misschien wel opgelost kunnen worden. Eventuele beloningen maken de studenten gemotiveerder en zorgen ervoor dat bedrijven het blijven sturen en serieus nemen omdat het nou eenmaal geld ‘kost’.
“Don’t ignore the young. They may not have your experience, but you don’t have their ideas. Imagine what you could do if you worked together” - Simon Sinek
Een win-win dus. De student maakt tijdens zijn opleiding kennis met de praktijk en het bedrijfsleven is geholpen met de creativiteit en de input van de studenten.
Omdat veel studenten nu veel gemotiveerder raken door alle inspirerende verhalen is dan ook geen verassing dat er een trend aan het ontstaan is dat veel studenten stoppen met hun opleiding en voor zichzelf beginnen. Zonde aan de ene kant, want het zou beide en naast elkaar mogelijk moeten zijn.
De paradox in het onderwijs
Vanavond was ik sinds een lange tijd weer eens op mijn oude middelbare school in Amsterdam, dat voelde goed. Het was fantastisch om te merken dat er nog steeds dezelfde vertrouwelijke sfeer hangt en dat de mensen die daar les geven het doen met passie en liefde. Het is de plek waar ik voor het eerst heb geleerd dat ik verantwoordelijk ben voor mijn eigen keuzes, dat ik zelf kan bepalen welke kant ik op wil in het leven en de plek waar ik leren leuk begon te vinden. Ik was niet bepaald een modelleering.
Ik weet nog goed dat ik na het afmaken van mijn HAVO geen idee had welke kant ik op wilde, naar welke open dag ik moest om me te verdiepen in opleidingen en als iemand mij vroeg wat ik wilde gaan doen kon ik altijd alleen opsommen wat ik vooral niet wilde.
Zo sprak ik vanavond met veel leerlingen die bijna toe zijn aan de volgende stap. Een stap waarvan de meeste leerlingen geen idee hebben welke kant ze op moeten.
Studenten en leerlingen kunnen vaak altijd meteen uitleggen wat ze vooral niet leuk vinden en wat ze zichzelf nooit zouden zien doen. Dit komt omdat het onderwijssysteem ook zo in elkaar zit, dat het zich vooral focust op de dingen de leerlingen niet goed kunnen. Hier wordt je dan ook vervolgens met cijfers keihard op afgerekend.
Waarom zouden we ons niet focussen op de sterke punten van leerlingen? Waarom halen we niet het beste in ze naar boven en maken we ze nog beter in datgene wat ze leuk vinden? Laten we zoeken naar de passie van de leerling en hem/haar daar volledig in ondersteunen. Het grappige is dat dit min of meer vanzelf zal gaan, daar waar de passie zit, daar zit de grote winst. Totdat moment blijft het de paradox in het onderwijs…
