De paradox in het onderwijs
Vanavond was ik sinds een lange tijd weer eens op mijn oude middelbare school in Amsterdam, dat voelde goed. Het was fantastisch om te merken dat er nog steeds dezelfde vertrouwelijke sfeer hangt en dat de mensen die daar les geven het doen met passie en liefde. Het is de plek waar ik voor het eerst heb geleerd dat ik verantwoordelijk ben voor mijn eigen keuzes, dat ik zelf kan bepalen welke kant ik op wil in het leven en de plek waar ik leren leuk begon te vinden. Ik was niet bepaald een modelleering.
Ik weet nog goed dat ik na het afmaken van mijn HAVO geen idee had welke kant ik op wilde, naar welke open dag ik moest om me te verdiepen in opleidingen en als iemand mij vroeg wat ik wilde gaan doen kon ik altijd alleen opsommen wat ik vooral niet wilde.
Zo sprak ik vanavond met veel leerlingen die bijna toe zijn aan de volgende stap. Een stap waarvan de meeste leerlingen geen idee hebben welke kant ze op moeten.
Studenten en leerlingen kunnen vaak altijd meteen uitleggen wat ze vooral niet leuk vinden en wat ze zichzelf nooit zouden zien doen. Dit komt omdat het onderwijssysteem ook zo in elkaar zit, dat het zich vooral focust op de dingen de leerlingen niet goed kunnen. Hier wordt je dan ook vervolgens met cijfers keihard op afgerekend.
Waarom zouden we ons niet focussen op de sterke punten van leerlingen? Waarom halen we niet het beste in ze naar boven en maken we ze nog beter in datgene wat ze leuk vinden? Laten we zoeken naar de passie van de leerling en hem/haar daar volledig in ondersteunen. Het grappige is dat dit min of meer vanzelf zal gaan, daar waar de passie zit, daar zit de grote winst. Totdat moment blijft het de paradox in het onderwijs…
